W ramach realizacji zobowiązań po mobilności edukacyjnej Erasmus+ przeprowadzono cykl warsztatów poświęconych tradycji śpiewu kolektywnego, rozumianej jako żywa praktyka kulturowa, zakorzeniona w relacjach, wspólnocie i codziennym doświadczeniu zespołów śpiewaczych. Działania stanowiły element upowszechniania rezultatów mobilności edukacyjnej Erasmus+ po kursie „Traditions and folklore in today society, including teaching Transylvanian dances”.
Celem przedsięwzięcia było przeniesienie zdobytej wiedzy, doświadczeń i refleksji na grunt lokalnych środowisk chóralnych oraz wzmocnienie świadomości śpiewu kolektywnego jako istotnego elementu niematerialnego dziedzictwa kulturowego. Zrealizowane działania miały charakter edukacyjny, animacyjny i rozwojowy – ich intencją nie był wyłącznie przekaz informacji, lecz uruchomienie procesu refleksji nad rolą tradycji w codziennej praktyce artystycznej i społecznej zespołów.
Łącznie zrealizowano pięć spotkań warsztatowych w zespołach chóralnych działających na terenie województwa śląskiego. Każdorazowo w działaniach uczestniczyło około 30 osób, co umożliwiło aktywny udział uczestników, bezpośrednią wymianę doświadczeń oraz dostosowanie treści do specyfiki danego środowiska.
Każde ze spotkań miało spójną, dwuczęściową strukturę, łączącą refleksję teoretyczną z praktyką muzyczną. W pierwszej, edukacyjno-refleksyjnej części uczestnicy zapoznawali się z doświadczeniami wyniesionymi z mobilności Erasmus+ oraz z wybranymi zjawiskami z zakresu folkloru i tradycji muzycznych Transylwanii, ze szczególnym uwzględnieniem ich funkcji społecznej i międzypokoleniowej. Istotnym elementem tej części była także refleksja porównawcza nad rumuńskimi i polskimi praktykami tradycyjnymi oraz dyskusja dotycząca współczesnych sposobów kontynuowania tradycji w zespołach chóralnych – nie tylko poprzez repertuar, lecz również poprzez relacje wewnątrz zespołu, formy spotkania i obecność w lokalnej wspólnocie.
Integralną częścią modułu refleksyjnego była prezentacja autorskiego „Planu ochrony niematerialnego dziedzictwa kulturowego, jakim jest śpiew kolektywny”, stanowiącego próbę przełożenia założeń Konwencji UNESCO z 2003 roku na realia amatorskiego ruchu śpiewaczego w Polsce. Uczestnicy byli zapraszani do wspólnej refleksji nad znaczeniem tradycji śpiewu w ich zespołach, nad wyzwaniami stojącymi przed śpiewem zbiorowym oraz nad możliwymi, codziennymi działaniami o charakterze ochronnym i rozwojowym.
Druga część spotkań miała charakter stricte praktyczny i polegała na poprowadzeniu próby z repertuarem o charakterze folklorystycznym lub inspirowanym tradycją ludową. Praca muzyczna koncentrowała się na zastosowaniu omawianych wcześniej idei w praktyce, zwracając uwagę na wspólnotowość brzmienia, naturalność emisji, zakorzenienie tekstu w kulturze oraz relację pomiędzy muzyką a ruchem. Podczas kolejnych spotkań zespoły kontynuowały pracę nad rozpoczętym wcześniej materiałem, pogłębiając refleksję nad tradycją poprzez praktykę wykonawczą.
Całość przedsięwzięcia stworzyła spójny program upowszechniania rezultatów mobilności Erasmus+, oparty na bezpośredniej pracy z zespołami, dialogu z uczestnikami oraz świadomym osadzeniu doświadczeń międzynarodowych w lokalnym kontekście kulturowym regionu.
